yıllar geçiyor

bu fotoğraf neden bu kadar küçük?!?! bende bilmiyorum

1995: Doğdum.

2000: Anasınıfı

2000: Abla oldum.

2000: Babam intihar etti.

2001: Okula başladım.

2001: Okumayı hastanede öğrendim.

2004: Daçkalı oldum.

2006: İlköğretim bilim şenlikleri.

2007: " " "

2008: Ergenliğe girdim.

2009: Ergenlik

2009: Seceyle sıra arkadaşı olduk.

2010: Ergenlik

2010: Gözlük takmaya başladım.

2010: Sivilceler, sivilceler...

2011: Dersler, sınavlar, 9. sınıf...

2012: " " 10. "

Anasınıfındayken yani 5-6 yaşlarımda, dünyanın en kendini beğenmiş çocuğu falandım. O yaşımda hayatımın diğer kısmı boyunca almadığım kadar iltifat, dans teklifi hatta evlenme teklifi bile almıştım. Ama o günlerde de yerin dibine girdiğim zamanlar olmuştu. Bir gün, öğretmen herkesin defterini kontrol ediyor benim defterim üstünde post-it var onda yazıyor adım, anneme falan söylememiştim yok sticker alınıcak falan diye, tabi diğer bütün gazlar gidip almışlar onun üstüne anneleri isim falan yazmış. Öğretmen herkese benim defteri gösterip böyle bir şey istemiyorum bakın falan demişti o zaman ne kadar utanmış, sıkılmıştım ya, bak hala içimde bir ezikliği vardır. Ne yani kardeşim amaç defterin üstüne isim yazmak değil mi?

Sonra 1. sınıf, yok gibi bir şeydi. Altı üstü bademcik ameliyatı geçirdim ama ben öyle 2 haftada iyileşemedim, bir dönem hastanede yattım. Okumayı falan annem öğretti.

Sonra 2 ve 3. sınıf, çalışkan, temiz öğrenci.

Darüşşafaka'ya geldikten sonra bir yatılı okul öğrencisi oldum. 10 yaşında evden ayrılmak hiç kolay olmuyor bir kız çocuğu için. Üç öğün annemi arardım. Bir gün bütün gece uyuyamamıştım, ağlıyorum sessiz sessiz, sonunda dayanamayıp aldım telefon kartımı ankesörlü telefonun olduğu yere gitti. Baktım kapı kilitli, ama hala ağlıyorum. Sonra korkunç kadın gece bekçisi geldi, git yatağına sabah ararsın falan diyor, ben ağlıyorum hüngür hüngür vicdansız gaddar açmadı kapıyı gönderdi beni.

Bir de arkadaşlık kurma sorunları ilk 4. sınıf alıştırma döneminde Selen'le çok güzel anlaşmıştık, sonra Selen'i başka sınıfa aldılar. Sonra bir türkçe öğretmeni vardı, bir de el-işi ikisiyle hiç iyi anlaşamadım. O kadınları bir kaşık suda boğasım var. Bir de sınıftaki erkekler hiç bir zaman erkekler iyi anlaşamadım, kızlarlada aram mükemmel değildi ama erkeklerin hepsi benden bende erkeklerin hepsinden nefret ederdim tüm ilköğretim hayatım boyunca.

6-7. sınıf fen projeleri bilim şenlikleriyle geçti, proje kolu dünyanın en ezik kolu falandı. Hiç sevmediğim, tanımadığım kişilerle eşleştirilip proje yaptım, eşim hep tembel olan olurdu.

Sonra 8. sınıfta biraz kafam çalışmaya başladı, çıktım projelerden, gerçekten müzik dinlemeye film izlemeye falan başladım. Sonra ergenlik dönemi, düşünmesi bile bunalıma sokuyor o günlerin. Ne saçma salak şeyler için göz yaşı döküp, insanların kalbini kırmışım.

Neyse sonra hazırlık olduk, Sece ve fotoğrafçılık, iyi bir fotoğrafçı falan değilim ama bu ikisinin bende büyük yeri vardır.

9. sınıf ders, ders, sınav, sınav 10da aynı. Heğ artık kızlarla aram iyi, ama hala erkeklerle hala yıldızım barışmadı.

bu kadar zamanda öğrendiğim şeyler:

erkekler basit, kızlar karmaşık duygulu varlıklardır.

çalışmadan olmuyor.

dürüstlüğün incitmediği arkadaşlıklar kalıcıdır.

kimse sır tutamaz, kimseye sır vermeyin.

sivilceler geçmiyor, gidin pudra alın.

sonu ne olursa olsun, ailenizden bir şey saklamayın, onlar bir şekilde her şeyi öğreniyor çünkü.

hiç bir işinize yaramıycak belki bunlar ama belki yarar. iyi sabahlamalar.