Demin okuldan bir arkadaşla yeni tanıştım. Bencede şaşırtıcı, canavar falan olduğumdan değil, insanlarla tanışmak, böyle ne biliyim bankta oturup konuşmak hiç çekici gelmiyor; ama kendi kendime de üzülüyorum bir yandan. Her şeyden memnuniyetsizim, bir gün birini deli gibi özlüyorum falan görünce tek bir cümlesine bile dayanamayıp, kavga ediyorum.
Bazen neden bu kadar yanlızım diye kendi kendime düşünüyorum, bazen yolda tanıdığımı gördüğümde saklanıcak yer arıyorum. Beni neyin, kimin mutlu ediceğini bende bilmiyorum, gerçekten kurduğum hayallerim, gelecekten beklentilerim yok. Her şeyden memnuniyetsiz olmak çekilmez bir şey.
Böyle birlikte gezip dolaşan sevgililere, arkadaşlara öyle özeniyorum ki bazen kollarına girip dolaşasım geliyor. Ne güzel kendi dünyalarında mutlu insanlar diyorum; bir yandan düşünüyorum acaba ben onların dünyasına ayak uydurabilir miyim? Ya da kendi kafama uygun birini bulabilir miyim.
Çok içten yazdım yukardekileri, bende yanında sonsuz güvende hissedebiliceğim, benimle mutlu olucak birilerini isityorum, hemde çok.
bak bunu dinle, benim nasıl hissettiğimi anlarsın belki..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder